Zaduszki
Dzień zaduszny to dzień poświęcony pamięci o bliskich zmarłych i najczęściej spędzany na cmentarzach przy ich grobach. Są to słynne dziady opisywane przez Mickiewicza, organizowane dla duchów i dusz by je pożywić i zapewnić ukojenie. Do dziś takie zwyczaje przetrwały na Litwie, gdzie zostawia się na grobach jedzenie. W Polsce pozostał raczej zwyczaj zapalania świec, zniczy na grobach i ustawiania kwiatów. Potrawy zostawiane na grobach były specjalne na te okazję: mak, wódka, kasze, bób, chleb bowiem wierzono, że mają one moc magiczną tak jak magiczny jest świat zmarłych. Rozpalano tez wielkie ogniska by dusze mogły trafić łatwo do jedzenia a pozostałością tych ognisk są znicze. Dziś ogień ten tłumaczy się jako światło Chrystusa wskazujące zmarłym drogę do nieba. Dzień zaduszny był czasem uczty ale w szczególnym nastroju oczekiwania, że dusze uwolnią się z ziemskiej wędrówki i z cierpienia odpokutowywanych grzechów i znajda swój spokój a my na ziemi mamy obowiązek im w tym dopomóc. Był to wyraz szczególnego zobowiązania żyjących wobec duchów i dusz z czym wiążą się także inne zwyczaje w ciągu całego roku.